Historia Drohiczyna

25 listopad 2014

VII wiek – najstarsze ślady archeologiczne (kurhany)
1018-1022 – południowy brzeg rzeki Bug w rejonie grodu opanowuje Bolesław Chrobry.
1038 – domniemana data założenia grodu
1044-1046 – od księcia Kazimierza Odnowiciela gród przejmuje książę kijowski Jarosław Mądry, w zamian za pomoc w stłumieniu buntu wojewody mazowieckiego Miecława.
1132 – Drohiczyn własnością Iziasława Mścisławowicza
1142 – grodem władał książę kijowski Wsiewołod II Olegowicz
1145 – Drohiczyn pod panowaniem Igora Olegowicza
1180 – Drohiczyn otrzymał książę Leszek mazowiecki (syn Bolesława Kędzierzawego) w zamian za pomoc zbrojną udzieloną Wasylkowi, księciu brzesko-drohiczyńskiemu w wyprawie przeciw Włodzimierzowi Wołodarowiczowi
1182 – gród zajęty przez księcia Kazimierza Sprawiedliwego
1190 – Polevius (prawdopodobnie) władcą grodu
1192 – Kazimierz II Sprawiedliwy w trakcie odwetowej wyprawy przeciwko Jaćwingom pokonał pod Drohiczynem sprzymierzonych z nimi Rusinów i opanował gród
1209–1227 – Drohiczyn posiada książę Leszek Biały
1230 – Konrad I mazowiecki przejął Drohiczyn
1237 – 8 marca Konrad I mazowiecki nadał Drohiczyn wraz z posiadłościami od Nura do granicy z Rusią zakonowi rycerskiemu braci dobrzyńskich na czele z mistrzem Hermanem
1238 – najazd Daniela Romanowicza na gród
1241 – gród spaliły oddziały Batu-chana idące na Lublin Drohiczyn zagarnął Erdwiłł (synowiec Mendoga)
1248 – Drohiczyn był atakowany przez Jaćwingów
1251 – książę Daniel Halicki opanował gród
1253 – 6 sierpnia legat papieski Opizo z Mezzano w obecności księcia Siemowita I mazowieckiego koronuje Daniela Halickiego na jedynego w dziejach Rusi króla. Po kilku latach, Daniel na żądanie Tatarów, zrywa unię z Rzymem.
1260 – Tatarzy Burundaja, Daniel Halicki i Wasylko spustoszyli Drohiczyn w czasie II najazdu Tatarów na Polskę.
1264 – gród odziedziczył Lew Daniłowicz (syn Daniela)
1274 – książę lit. Trojden, odebrał Drohiczyn książętom ruskim. Początek  panowania Litwinów na ziemi drohickiej.
1342 – namiestnikiem książąt mazowieckich w Drohiczynie jest wojewoda drohiczyński Jan, syn Dobrogosta
1351 – gród wymieniony jako litewski
1357 – Olgierd oddał gród Kiejstutowi
1366 – gród wymieniony jako litewski w traktatach Kazimierza Wielkiego z księciem Olgierdem
1378 – splądrowanie grodu przez komtura Bałgi Teodoryka Elsnera wracającego z wyprawy na Kamieniec Litewski
1380 – w drodze do Brześcia Krzyżacy złupili Drohiczyn
1382 – Janusz I Starszy mazowiecki zajmuje gród jako wiano swojej żony Anny Danuty
1383 – zdobycie grodu przez Litwinów po obronie Mazowszan, którymi dowodził marszałek Sasin ze Smardzewa
1386 – Jagiełło oddał Drohiczyn, Mielnik i Brześć Witoldowi
1390 – Jagiełło odebrał gród Witoldowi i oddał z powrotem Januszowi. Rok później Jagiełło potwierdził tę darowiznę na zamku w Łęczycy
1392 – Jagiełło ufundował (pierwszy w Drohiczynie) drewniany kościół, zastąpiony w 1555 murowanym, spalony przez Szwedów w 1657, odbudowany w 1709 (późniejszy kościół parafialny pw. św. Trójcy)
1394 – Krzyżacy pustoszą okolice Drohiczyna uprowadzając ludzi i bydło
1405 – Witold ponownie władcą grodu
1409 – włączenie miasta (należącego dotąd do diecezji płockiej) do diecezji włodzimierskiej (od 1425 łuckiej). Książę Witold funduje kościół pw. Wniebowzięcia NMP
1410 – Chorągiew Drohicka pod Grunwaldem
1414 – namiestnikiem w Drohiczynie jest Pretor z Korczewa
1429 – umiera książę Janusz I Starszy, zatem Drohiczyn wraca pod władzę Litwy. Wójtem jest Stanisław Dziadek.
1430 – Witold rozkazał spalić Drohiczyn, przewidując wojnę z Koroną (rozkazu najprawdopodobniej nie wykonano)
1432 – Drohiczyn opowiedział się po stronie buntu Świdrygiełły
1440 – po śmierci wielkiego księcia litewskiego Zygmunta Kiejstutowicza zgodnie z umową gród zajął książę mazowiecki Bolesław IV warszawski
1444 – po oblężeniu grodu Kazimierz IV Jagiellończyk kupił od Bolesława IV ziemię drohicką za 6 tys. kop szerokich groszy praskich przywilej Kazimierza Jagiellończyka – Drohiczyn (Drogicin) wpisany w poczet piętnastu znaczniejszych grodów Litwy, usunięcie namiestnika mazowieckiego Jerzego Nasuty i zastąpienie go Gasztołdem (ulubieńcem Kazimierza)
1454 – Drohiczyn otrzymał litewską organizację miejską, nastąpił rozkwit grodu
1458 – wójtem drohickim jest Andrzej, syn Stanisława Dziadka
1492 – Skarga krajczego litewskiego Mikołaja Radziwiłła do Kazimierza Jagiellończyka o to, że Drohiczyn został „najechany przez Polaków i obficie spustoszony”
1494 23 listopada – Aleksander Jagiellończyk wyposażył aktem cerkiew św. Barbary
1498 4 października – Aleksander Jagiellończyk wydał kolejny przywilej na miejskie prawo magdeburskie. Wymieniono w nim Drohiczyn Lacki na pn. brzegu i Drohiczyn Ruski na pd. brzegu
1514 – podskarbi ziemski Michael Józefowicz, brat Abrama, otrzymał przywilej na zbudowanie mostu i pobieranie myta
1516 – Zygmunt Stary aktem wydanym w Wilnie, przyznaje Drohiczynowi prawo polskie. Powstaje powiat drohicki, sądy
ziemskie i grodzkie.
1520 – Zygmunt Stary aktem wydanym w Toruniu powołuje do życia województwo podlaskie ze stolicą w Drohiczynie
1569 – na mocy unii lubelskiej wcielenie województwa do Korony
1580 – miasto liczyło 320 domów i 2 tys. mieszkańców
1601 – pożar miasta
1623 – do Drohiczyna przybywają Benedyktynki
1631 – pożar miasta
1637 – pożar miasta
1656, jesień – złupienie miasta przez Tatarów
1657, 31 maja – zniszczenie miasta przez siedmiogrodzkie wojska Jerzego II Rakoczego
1660 – zniszczenie miasta przez wojska moskiewskie Iwana Chowańskiego, pozostało w nim 80 z 380 domów
1660, kwiecień – w mieście zawiązała się konfederacja wojskowa, która obwołała swoim pułkownikiem generalnym Samuela Kmicica, mająca skłonić króla Jana Kazimierza do przywrócenia na stanowisko hetmana Pawła Jana Sapiehę.
1661 – zakon Jezuitów zakłada szkołę
1662 – po najazdach Tatarów, Węgrów i Moskwy miasto zamieszkuje zaledwie 680 osób
1678 – w celu wspomożenia rozwoju gospodarczego Sejm zwalnia miasto na kilka lat z podatków
1682 – początek budowy kościoła franciszkanów
1699 – początek budowy parafialnego kościoła jezuitów oraz konwiktu dla ubogiej szlachty
1710 – mieszkańców dziesiątkuje epidemia dżumy przywleczona przez wojska w czasie wojny północnej
1729 – rozpoczęcie budowy murowanego klasztoru jezuitów
1734 – początek budowy kościoła benedyktynek
1737 – początek budowy klasztoru franciszkanów
1747 – zakończenie budowy nowej szkoły jezuitów, która uzyskała rangę kolegium (Collegium Nobilium)
1759 – fundacja klasztoru bazylianów
1769, 3 lipca – odbyte w mieście zgromadzenie szlachty podlaskiej pod przewodnictwem marszałka Franciszka Kossowskiego przystępuje do konfederacji barskiej
1774 – przekazanie przez Komisję Edukacji Narodowej pijarom szkoły pojezuickiej, która działała odtąd jako kolegium pijarów
1775 – miasto liczyło 2 tys. mieszkańców
1794 16 kwietnia – podczas insurekcji kościuszkowskiej w mieście sformowano dywizję podlaską pod dowództwem gen. Andrzeja Karwowskiego
1795 – III rozbiór Polski, część prawobrzeżna wcielona do Królestwa Prus, lewobrzeżna do Austrii, utrata statusu stolicy województwa
1797 – franciszkanin Karol Gaudenty Żera napisał w Drohiczynie zbiór anegdot Vorago rerum czyli Torba Śmiechu, Groch z kapustą, A każdy pies z innej wsi.
1799 – spis ludności wykazał, że w mieście zamieszkiwało 984 osób, w tym 37 Żydów.
1805, 27 maja – pożar miasta, w którym spłonęło 175 domów, ratusz i kościół bazylianów
1807 – po traktacie w Tylży część prawobrzeżna włączona z Prus do Cesarstwa Rosyjskiego
1809 – część lewobrzeżna włączona do Księstwa Warszawskiego, a od 1815 do Królestwa Polskiego
1831, 22 lipca – w czasie Powstania listopadowego niewielki oddział pod dowództwem płk. S.Różyckiego wziął do niewoli rosyjski batalion
1832 – po powstaniu listopadowym władze rosyjskie zamknęły kolegium pijarów
1844 – w części lewobrzeżnej jest tylko 30 domów
1845 – zaborcze władze rosyjskie kasują klasztor pijarów
1857 – spadek liczby mieszkańców do 835 osób
1863 –  Drohiczyn traci prawa miejskie
1883 – zaborcze władze rosyjskie likwidują szkołę pijarów
1919 – powrót do Polski
1920, 19 sierpnia – wojna polsko-bolszewicka, wyparcie bolszewików z miasta przez 8 kompanię 1 Pułku Piechoty Legionów
1939, 27 września – początek okupacji sowieckiej,
1940, wiosna – sowieci wyburzyli zabudowę miejską na szerokości 800 metrów od rzeki Bug, zniszczenie wnętrz kościołów i cerkwi prawosławnej
1941, 22 czerwca – rozpoczęcie okupacji niemieckiej. Niemcy tworzą dla Żydów getto, a rok później wywożą ich do obozu zagłady
1944, 1 sierpnia – ponowne zajęcie miasta przez Armię Czerwoną
1950 – przeniesienie do Drohiczyna siedziby Diecezji pińskiej (zwanej „diecezją w Drohiczynie”) po 117 latach pozostawania w ruinie kościół p.w. WNMP zapełnił się wiernymi
1966 – miasto odwiedził podczas uroczystości milenijnych ks. prymas kardynał Stefan Wyszyński i ówczesny ksiądz arcybiskup Karol Wojtyła
1991 – miasto siedzibą diecezji drohiczyńskiej
1999, 10 czerwca – ekumeniczna wizyta papieża Jana Pawła II

  1. Początki grodu Drohiczyn
  2. Miasto pod opieką Braci Dobrzynskich
  3. Koronacja w Drohiczynie
  4. Drohiczyn u progu rozkwitu
  5. Drohiczyn stolicą województwa podlaskiego
  6. Drohiczyn traci prawa miejskie
  7. Okres I Wojny Światowej
  8. Okres II Wojny Światowej
  9. Żydzi w Drohiczynie
  10. Drohiczyn stolicą diecezji
  11. Legendy drohickie
  12. Zabytki Drohiczyna
  13. Chronologia drohiczyńska
  14. Drohiczyn w starej fotografii

MIEJSKO-GMINNY OŚRODEK KULTURY w Drohiczynie:
ul: J.I.Kraszewskiego 13
17-312 Drohiczyn
tel/fax: 85 655 70 69

logo yt logo fb

Copyright © kultura-drohiczyn.pl

Polityka prywatności dotycząca plików Cookies.