Historia Drohiczyna

25 listopad 2014

Wiek XVIII, nie okazał się dla miasta łaskawy. Ingerencja Rosji w sprawy polskie była coraz dotkliwiej odczuwana. Pozbawiony swej świetności Drohiczyn, zasłynął wówczas ze wspaniałych szkół: szkółki prowadzonej przez franciszkanów i jezuickiej szkoły, która w 1747r. uzyskała rangę kolegium (Collegium Nobilium).
W 1795r. w wyniku III rozbioru Polski, miasto, rozciągające się po obu stronach rzeki zostało podzielone na  dwie części. Na Bugu, ustanowiono granicę. Drohiczyn Lacki na prawym brzegu Bugu znalazł się w zaborze pruskim, a Drohiczyn Ruski – w zaborze austriackim.

mapa-1024x748

Fragment mapy z roku 1799

Po Traktacie Tylżyckim w 1807r., prawobrzeżna część miasta znalazła się w granicach Cesarstwa Rosyjskiego, lewobrzeż­na – w Księstwie Warszawskim (po 1815r w Królestwie Polskim). Władze carskie, usuwają z miasta działające tu zakony pijarów, franciszkanów, benedyktynek i bazylianów, czyniąc z niego siedzibę władz powiatu. Zlikwidowano drohiczyńskie szkoły.

W drugiej połowie XIX wie­ku, było to typowo rolnicze miastecz­ko pełniące funkcje lokalnego ośrod­ka handlu i rzemiosła, bez większych perspektyw rozwoju. Po Powstaniu Listopadowym i Styczniowym, gwałtownie nasiliły się prześladowania ludności. W 1863r. Drohiczyn traci prawa miejskie..

Oto, jak Drohiczyn widział w tym czasie Stefan Żeromski w powieści “Uroda życia” :
“W dali na wzgórzu widać było jakby miasto obronne, najeżone od wież i gmachów. Woźnica Pinkus objaśnił, że to jest właśnie Drohiczyn.  Wkrótce dotarli do rzeki i promem przeprawieni zostali na drugą stronę błękitnego Buga. Szkapa wdarła się z trudem na strome osypiska prastarego grodziszcza. Widok, który się przedstawił oczom przybysza w owym mniemanym wielkim mieście, nie był zbyt budujący.
W rynku stał jeden eks-kościół waląc się w gruzy, poniżej widać było ogromny klasztor, również w gruzach. Na uboczu kwitł kościół gotycki, zamieniony na cerkiew prawosławną za pośrednictwem umieszczenia bań bizantyńskich na jego wieżach – dalej jeszcze jakaś świątynia osypiskami swymi dodawała
malowniczości temu grodowi.
Słowem – “bram cztery ułomki, klasztorów dziewięć i gdzieniegdzie domki…” Klasztory” zgryzł los i jego niepobłażliwe koleje, domków wszakże niewiele przybyło.
Utrącone “klasztory”, oddane w posiadanie czasowi, deszczom, śniegom i burzy, stały z groźbą utrącenia głowy każdemu, kto by się do ich wyniosłego upadku zbliżyć ośmielił.
Od tych drohiczyńskich ruin kościelnych biła wzniosłość.  Stały godnie na straconej placówce rzymskiego katolicyzmu wyrażając jego znakomitą zasadę: rozkazywać z pokorą i poddawać się z nieulękłą dumą.
Sowy się w nich gnieździły i kawki”

  1. Początki grodu Drohiczyn
  2. Miasto pod opieką Braci Dobrzynskich
  3. Koronacja w Drohiczynie
  4. Drohiczyn u progu rozkwitu
  5. Drohiczyn stolicą województwa podlaskiego
  6. Drohiczyn traci prawa miejskie
  7. Okres I Wojny Światowej
  8. Okres II Wojny Światowej
  9. Żydzi w Drohiczynie
  10. Drohiczyn stolicą diecezji
  11. Legendy drohickie
  12. Zabytki Drohiczyna
  13. Chronologia drohiczyńska
  14. Drohiczyn w starej fotografii

MIEJSKO-GMINNY OŚRODEK KULTURY w Drohiczynie:
ul: J.I.Kraszewskiego 13
17-312 Drohiczyn
tel/fax: 85 655 70 69

logo yt logo fb

Copyright © kultura-drohiczyn.pl

Polityka prywatności dotycząca plików Cookies.