Historia Drohiczyna

herbdobrz150Od 1230 roku, gród pozostawał pod zarządem księcia Konrada Mazowieckiego. W 1237r, część polskiego zakonu braci dobrzyńskich (Pruscy Rycerze Chrystusowi), którzy nie wstąpili w szeregi Krzyżaków, została osadzona w Drohiczynie, aby wzmocnić obsadę tego grodu, przed najazdami pogańskich Prusów, Litwinów i Jaćwingów.

Znakiem zakonnym, Braci Dobrzyńskich, był czerwony miecz z sześcio-ramienną gwiazdą, która symbolizowała objawienie Jezusa poganom. Przeniesiona zaś do Drohiczyna grupa, pod osobnym Wielkim Mistrzem, przybrała sobie znak inny: miecz, a na nim gwiazdę szesnasto-promienną, złożoną z dwóch krzyży, na wzór Johanitskich (czyli Maltańskich) Rycerzy. Reguły zakonne Braci Dobrzyńskich, wzorowane były na regule Kawalerów mieczowych i Templariuszy. Dnia 8 marca 1237r. uzyskali oni akt nadania silnego grodu (zamku na Górze Zamkowej) i terenów leżących między Bugiem i Narwią.

Akt głosił co następuje:
Dań w Babinie anno grat MCCXXXVH,
VIIIdus Mart 1237

„Konrad książę mazowiecki, za zgodą czterech swych synów nadaje i daruje mistrzowi Hermann i braciom jego zakonu rycerzów Chrystusa, niegdyś Dobrzyńskim (quondam Dobrinensis  ordinis) zamek Drohicin i cały okręg ziemi koło zamku leżący, począwszy od środka rzek Buga i Nura, aż do granic Rutenów, nie naruszając w niczem praw tak kościoła  mazowieckiego, jako szlachty, jeżeliby cokolwiek do nich należało na wzmiankowanych rzekach. Zakon ziemie wymienioną trzymać będzie prawem wiecznem dziedzicznem, a jako służący  Chrystusowi, bronić powinien lud chrześcijański od natarczywości pogan. Mistrz Hermann ze swej strony, z braćmi zakonu zaręczył nam i naszym synom, a mianowicie księciu  mazowieckiemu przestrzeganie prawa Patronatus przyrzekł oraz ziemię mazowiecką, wraz z nami i ze wsparciem otrzymanym od własnych poddanych, bronić przeciw wszystkim  napastnikom; atoli przeciw heretykom Prusakom i dalszym nieprzyjaciołom wiary chrześcijańskiej, sami bracia osobiście walczyć będą powinni. My nawzajem zobowiązaliśmy się bronić  rzeczonej ziemi Drohicin od nieprzyjacielskich natarczywości. Prócz tego, rzeczeni bracia uroczyście zobowiązali się, nie lokować na ziemi Drohickiej nikogo z możnych (neminem  potentium) ku naszej szkodzie i uciskowi, ani tej ziemi ustępować, przodawać, zamieniać, darować, lub jakkolwiek przelewać na kogo, bez naszej zgody i rady”
 

W Drohiczynie, Dobrzyńcy przetrwali tylko kilka lat. Latopis halicko-wołyński podaje, że książę wołyński Daniel Halicki pokonał ich pod Drohiczynem już w marcu 1238 roku. Podstawę ich reguły zakonnej stanowiła reguła biednych rycerzy Chrystusa i świątyni Salomona, stąd też, Drohiczyńskich rycerzy dobrzyńskich, w niektórych latopisach łączono z Templariuszami.
W roku 1241, waleczni rycerze ulegli przewadze Tatarów (oddziały Batu-chana), którzy zniszczyli Drohiczyn i okolice. Polegli w boju z dzikim najeźdźcą, dysponującym miotaczami ognia, machinami oblężniczymi i dławiącymi dymami. Upadła drohicka warownia, zniszczony został kościół wzniesiony przez Zakon Rycerzy Chrystusa, a sam zakon przestał istnieć. Przypuszczalnie, mała grupa (jednostki) rycerzy ocalała nawet do najbliższego najazdu Jaćwingów w 1948r., który dopełnił ostatecznych zniszczeń miasta. Zagro­żenie ze strony tego plemienia było tak wielkie, że rywalizujący wówczas o te zie­mie książęta ruscy, mazowieccy i pol­scy, zawarli porozumienie o odbyciu przeciwko nim wspólnych wypraw. O dacie śmierci ostatnich z Braci Dobrzyńskich, może świadczyć, znaleziona pod dębem w Drohiczynie w roku 1783, nagrobna płyta marmurowa z herbem Rycerzy Dobrzyńskich, zwłok Magistra Henrika z Zygocina.

Napis na niej głosił:

Hic sub umbra querci
Quiescunt ossa Henrici De Zygocin nomen Uli Nescivit sibi simili
Magister Christi militiae.
Sit herse aetemae latetitiae.
Obiit Anno Domini MCCXLVIII

Tu pod cieniem dębu
Spoczywają kości Henryka z Żygocina jego imię: Nie znał sobie równego
Mistrz Chrystusa wojska.
Niech będzie dziedzicem wiecznej radości.
Umarł Roku Pańskiego 1248.

Płyta owa, jest ostatnim śladem istnienia Braci Dobrzyńskich na ziemiach polskich.

 

  1. Początki grodu Drohiczyn
  2. Miasto pod opieką Braci Dobrzynskich
  3. Koronacja w Drohiczynie
  4. Drohiczyn u progu rozkwitu
  5. Drohiczyn stolicą województwa podlaskiego
  6. Drohiczyn traci prawa miejskie
  7. Okres I Wojny Światowej
  8. Okres II Wojny Światowej
  9. Żydzi w Drohiczynie
  10. Drohiczyn stolicą diecezji
  11. Legendy drohickie
  12. Zabytki Drohiczyna
  13. Chronologia drohiczyńska
  14. Drohiczyn w starej fotografii

MIEJSKO-GMINNY OŚRODEK KULTURY w Drohiczynie:
ul: J.I.Kraszewskiego 13
17-312 Drohiczyn
tel/fax: 85 655 70 69

logo yt logo fb

Copyright © kultura-drohiczyn.pl

Polityka prywatności dotycząca plików Cookies.